vr21072017

Back Voorpagina Leefstijl Jouw leefstijl magazine Jaartje ouder

Refreinen en geinen in de Kraaipan

Ben van OvermeerenSamen zingen is het leukste wat er is, vindt pensionado Ben van Overmeeren. Iedere woensdagochtend is hij samen met accordeonist Jan Petrie in de Kraaipan te vinden om met senioren liedjes te zingen. Dat gaat met veel Schwung en humor.

Door Hella de Groot | Beeld Gerard Valentijn

Hé, wat leuk!’ dacht Ben van Overmeeren (66) toen hij de oproep van ViiA zag bij Post Oost op de Wijttenbachstraat. Er werd muzikale begeleiding gevraagd voor de senioren dagbesteding in de Kraaipan. Ben schreef zich in als vrijwilliger bij ViiA en werd met open armen bij de Kraaipan ontvangen, samen met accordeonist Jan Petrie (‘mijn leeftijd zeg ik niet’).

Ook Jan staat ingeschreven bij ViiA. Ben kende hem nog van het Weespertrekvaartkoor. Daarnaast speelden ze samen in cafés De Kluis, De Vriendschap, ’t Mandje en De Ooievaar. Als je Ben vraagt wat de magie van het zingen is zegt hij zonder aarzelen: ‘Je klaart er enorm van op!’ Zingen deed hij ook naast zijn werk als kok, barkeeper en groepsleider van verstandelijk gehandicapten.

Weer even jong
Bens warme stem is het meest prominente geluid in de ruimte waar de senioren nu genieten van een kopje koffie met gezonde en toch lekkere koek. Verder klinkt slechts het voorzichtige getik van de lepeltjes waarmee de koffie wordt geroerd. Stilte voor de storm. De teksten van de liedjes worden uit de multomappen gehaald en rondgedeeld. Altijd handig, al kunnen de meeste senioren de klassiekers op het repertoire wel dromen, ondanks een haperend geheugen: Mama, Tulpen uit Amsterdam, Zij kon het lonken niet laten, Ik zag twee beren

Zijn de senioren aanvankelijk wat stil, hun schroom verdwijnt als Ben met zijn gevoelvolle baritonstem het eerste lied inzet: Twee ogen zo blauw. Het couplet zingt hij in het Italiaans, een mooie taal die niemand hier verstaat maar wel een beetje begrijpt. Ben knikt Rietje (84) toe. ‘Kan iemand dat effe voor me vertalen?’ zegt ze lachend voor ze invalt in het Nederlandse refrein. Ben heeft intussen zijn hand op de schouder van Lien (81) gelegd, zijn stem galmt alle andere senioren toe. En ze vallen weer in als het Nederlandse refrein begint. De vreugde straalt van de gezichten af, iedereen is weer even jong.

Nee, nergens spijt van
Als uit volle borst Aan de Amsterdamse grachten wordt gezongen komt een vrijwilliger van de groep uit de belendende ruimte binnen. Ze vraagt vriendelijk doch dringend of het ‘iets zachter’ kan. Seniorenzang is niet hetzelfde als hardrock maar blijkbaar produceren Ben, Jan, Lien, Ietje, Mimi, Wim, Rietje, Frans, Jo samen teveel geluid. Ben en Jan beloven hun best te doen, de vrijwilligster verdwijnt met een fluisterend ‘dank u’. ‘Wat had ze nou?’ vraagt een senior. ‘Ze vroeg of het zachter kon,’ zegt begeleider Femke. ‘Zij is van de yoga.’ ‘Kennen ze die yoga niet buiten doen dan?’ moppert een senior vanachter haar A4’tje met de liedtekst. ‘Nee lieverd, het vriest,’ merkt haar buurvrouw op.

Het lukt Ben en de senioren één liedje lang om zachter zingen maar bij het volgende nummer  - Het kleine café aan de haven van vader Abraham - neemt het volume genadeloos toe. De opzwepende stem van Ben en het accordeonspel van Jan zijn hier debet aan. Bij Non, je ne regrette rien (nee, ik heb nergens spijt van) van Piaf wordt de frêle Mimi, een geboren Française, naar voren gevraagd. Ze zoekt haar bril, tuurt naar de tekst en zet dan voorzichtig in. Tussen de refreinen door maken Ben en Jan tijd voor praatjes en geintjes. ‘We komen hier om jullie te vermaken,’ begint Ben. ‘Maar eigenlijk is het precies andersom, jullie vermaken óns.’

 


Verberg commentaar formulier Verberg commentaar formulier
  • Vet
  • Cursief
  • Onderstrepen
  • Doorhalen
  • Quote
 
  • 4000 Resterende tekens
   
 
Onafhankelijke website met nieuws en informatie voor en door mensen die wonen, werken en studeren tussen Amstel en IJ

Bijdragen en contact 
redactie@oost-online.nl | Copyright 2015 oost-online | All rights reserved | Disclaimer |